Schipper mag ik over varen? Luang Prabang, Laos

Aankomen in Bangkok voelt al als vakantie. Ik ben echt groot fan van deze stad. Maar de reis ging deze keer naar Laos en Cambodja, dus na een nacht in een luxe hotel met goed ontbijt en zwembad ben ik met Rianne in de nachtbus vertrokken naar Chiang Mai om vanuit daar via Chiang Kohng de grens met Laos over te steken. Een busreis van twaalf maakt hongerig, dus in Chiang Mai Julie’s Guesthouse opgezocht voor het ontbijt. Daar ook een ticket geregeld voor een bus naar de grensplaats, een overnachting en een tweedaagse bootreis naar Luang Prabang, Laos.

Om 12uur werden we opgepikt met een minivan, waarin de vijf uur durende trip naar Chiang Kohng gemaakt werd. Rond etenstijd waren we in deze compleet uitgestorven grensplaats. Het guesthouse was prachtig met tropische kamers en een met palbomen begroeide tuin. Maar aan de gastvrijheid was duidelijk minder aandacht besteed. Voor het zwembad moest je betalen en na het dinerbuffet werden we door de kantinejuffrouw letterlijk weggekeken. Haar favoriete soap ging op standje voor de slechthorende onder ons en aan alles was te merken dat ze liever had dat we vertrokken. Wij zijn ook de moeilijkste niet, dus de kantine verlaten en op zoek naar een kroeg. Dat was nog een hele onderneming, want na een kwartier langs een uitgestorven weg gelopen te hebben, waren we in staat om te keren. Uiteindelijk was ik samen met Ruppert en Kate, m’n nieuwe Canadese vrienden toch bij een soort barretje uitgekomen. Ook hier stond er een televisie aan, maar dit keer de Thais nagesynchroniseerde versie van I am the King met een uiterst jonge Leonardo Dicaprio, een verklede John Malkovich en een naakte Gerrard Depardieu. Ach het borreltje was binnen en de wekker stond op 7uur dus laat wilden we het toch niet maken.
’s ochtends in een busje naar de rivier om daar met z’n achten in een gammel bootje naar de overkant te varen, waar het grote Visacircus kon beginnen. Rianne met nog een paar andere in de rij en ik bij de tassen. De avond er voor hadden we alle formulieren ingevuld en onze paspoorten afgegeven, maar we waren duidelijk de enige. Er zat geen beweging in de menigte vakantiegangers doordat de meeste ter plekke aan de balie alle bureaucratische rompslomp nog moesten afhandelen. Toen Rianne het raampje van het loket eindelijk in het vizier had, besloot de man die de handtekeningen moest zetten op de visa uitgebreid pauze te gaan houden. Wen er maar aan, alles komt goed, maar wel in Laotime.
Uiteindelijk waren we de trotse eigenaar van een visum voor Laos en mochten we de grensbewakers een lieve lach schenken en ons paspoort showen. Gelukkig kende รฉรฉn van de mannen zelf ook het grapje dat de naam van hun geld, de kip, in Nederland de gevederde eierfabriek is. Na de eerste lesjes in Laolanguage mochten we dan eindelijk door.

Met een busje werden we richting slowboat gebracht, maar niet voordat we een uitgebreide introductie hadden gevolgd over de boot, onze Thaise bath voor een hele ongunstige koers omgewisseld hadden voor Kip en geluncht hadden bij een commissiehut. Maar de Franss baguette met echte kaas, is onvergetelijk. De man wist ons nog te vertellen dat of voorin of achterin de beste plekken zijn. Helaas voor ons zat de boot bij aankomst al letterlijk tot de keuken aan toe vol. Na een plaatsje bemachtigd te hebben op het meest gammele, houten bankje dat je je kan voorstellen, kon het grote vaarfestijn over de Mekong beginnen. Maar dan wel in Laotime. Of terwijl twee uur later en een halflege boot extra werden de trossen los gegooid. Maar er waren ook mensen die al vier uur zaten te wachten, dus wij lagen nog redelijk op schema.

Vrij snel kwam ik in gesprek met een groep bagpackers die besloten er een feest van te maken. Muziek aan en al voor de klok twaalf uur sloeg de nodige Laobeer achter de kiezen. Dat is precies wat de bootreis nodig heeft. Entertainment. Je zit uiteindelijk twee dagen met elkaar opgescheept. Het was een ideale ervaring om in de vakantiestemming te komen door het prachtige weer, de nog mooiere omgeving, lekkere borrels en alle nieuwe contacten.

Bij het vallen van de avond kwamen we aan in Pak Beng een bergstadje waar we de nacht moesten doorbrengen. Hier zijn ze helaas volledig gewend aan de boot met toeristen die iedere avond arriveert. Bij aankomst wordt de boot belaagd door kinderen die er zo snel mogelijk met je bagpack vandoor gaan in de hoop er wat aan te verdienen of er iets waardevols uit te roven. Gelukkig waten we met een grote groep en wisten we alle kinderen redelijk bij ons weg te houden. Een uurtje opfrissen en daarna met een groep van twaalf uit eten bij onze Indiaanse overbuurman. Niets Laotiaans bij, maar o zo lekker!

Voor het eerste in aanraking gekomen met de avondklok die in Laos geldt, want iedereen moet om 23uur binnen zijn. Daarna is het hek van het guesthouse op slot en is de straat voor de criminelen en politie die rond rijdt om de boel in de gaten te houden.

’s ochtends geprobeerd iets eerder op de boot te komen voor een betere plek en dat is redelijk gelukt. We hadden een iets andere boot met een paar iets breder bankjes met rugleuning. Toch wel fijn als je nog een dag zeven uur op een boot ronddobbert. De ingekochte kussentjes helpen na vijf minuten al niet meer en zijn duidelijk voor de versiering.

De tweede dag ging het er iets rustiger aan toe. De partycrew was na het eerste biertje redelijk uitgeblust en in slaap gevallen op het achterdek. Ik heb zelf dan ook vooral gelezen, gekletst en van de adembenemende omgeving genoten. De ene boot die we deze dag hadden was ook iets rustiger en de mensen meer ontspannen, waarschijnlijk omdat een aantal mensen hadden besloten met de bus verder te gaan en de overgebleven reizigers zich overgaven aan het rondhangen.

Aan het einde van de dag kwam alsnog de sfeer erin toen de meevarende locals de Laolao uit een jerrycan begonnen uit te delen op het achterdek. Dat is de traditionele whiskey met maar liefst 50% alcohol, het schijnt dat je er ook prima een boot op kan laten varen!

Bij zonsondergang was ons eindpunt dan eindelijk in zicht: Luang Prabang! Na een robbertje vrij worstelen met proppers en tuktukdrivers kon onze zoektocht naar een guesthouse beginnen. Met onze bagpacks over de markt. Waarschijnlijk niet de meest logische route, maar uiteindelijk zijn we uitgekomen bij een prachtig guesthouse en hebben we geproost op onze overtocht en nieuwe vriendschappen met inmiddels twee Canadese koppels.

Zonder te douchen zijn we op de markt gaan eten bij een kraampje waar je een bord vol groenten, rijst, noedels en vlees of vis schept en wat ze voor 10.000 Kip = $1 voor je wokken. Overheerlijk en gezond. Daarna waren we allemaal redelijk uitgeput, dus bedtijd!
Laos, je suis arrivee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s