De vakantiefinale: terugblik vanaf het strand in Sihanoukville, Cambodja

Misschien niet het meest voor de hand liggende moment om m’n blog opnieuw te starten aan het einde van m’n vakantie, maar nu heb ik dan eindelijk eens tijd!
Samen met Rianne ben ik alweer bijna drie weken op reis: via Bangkok door Laos en Cambodja weer terug naar Bangkok en ook dit jaar is het kort gezegd: Fantastisch!
Aankomen in Bangkok voelde als thuiskomen, de mensen in Laos als een familie en Cambodja is vooral een enorme cultuurschock, maar prachtig in al haar contrasten.
Eindigend bij de laatste, want dat is waar ik nu ben, een heftige onderneming!
Zaterdag 13 november zijn we ’s middags om 12uur de grens overgestoken. Aan de kant van Laos opgevangen door een netjes uitziende Cambodjaan, die ons langs alle loketten leidde. De grensovergang, daar zag ik best tegenop, is iets waar je niet te veel over na moet denken. Bij het eerste loket laat je je paspoort zien, betaal je $2 en krijg je een stempel dat je Laos verlaat. Daarna met bagpack op in de bloedhitte lopend vijfhonderd meter over niemandsland. Bij de stopstreep wuifde er een vriendelijke dame, met mondkapje, dat ze onze gezondheid wilde controleren. Wat niet meer betekende dan een formulier invullen, ondertekenen en onze temperatuur opnemen. Bij de vraag ‘welke klachten heb je op dit moment?’ maande ze ons gewoon het hokje ‘geen’ aan te kruizen. Terwijl het niezen, keelpijn, hoofdpijn, koorts en alle andere dichter in de buurt kwamen, maar je spreekt deze zuster echt niet tegen πŸ˜‰
Het volgende loket was het invullen van alle formulieren over wie je bent en wat je komt doen, opnieuw $2 dollar betalen en door met het visa in je paspoort naar loket 3. Daar een booskijkende meneer die na opnieuw $2 dan toch een krabbel zet op je visum en je toestemming geeft je voeten op Cambodjaanse bodem te plaatsen.
Eindelijk Cambodja!

Aan de andere kant stond een bus klaar, niet de VIP die ons beloofd was voor $20 maar er stond in ieder geval vervoer. Helaas was er geen plek voor iedereen, met als gevolg dat er kleine krukjes in het gangpad werden geplaatst waarop de overige passagiers konden plaatsnemen.
Volgens onze ‘gids’ kwam het door de mensen in Laos die onbeperkt tickets blijven verkopen, maar ach al $6 dollar lichter geloof je het wel. Vervolgens deed hij ons ook nog doodleuk het aanbod dat we voor $3 per persoon bij een stop de VIPbus naar Siem Reap alsnog van binnen zouden zien en dat ons in Laos een ticket was verkocht voor de overvolle ‘local’ bus. Nou maar doen dan…

Na een stop voor de toiletten en eten en het afzetten van de eerste getergde toeristen, bleek de vogel ineens gevlogen. Met alle dollars van de toeristen op zak. Rond 18.30 kwamen we dan toch eindelijk op een plek waar we van bus moesten wisselen, maar om nu te spreken van VIP!? De beloofde airco, ruime stoelen met slaapstand en vaste plekker waren ver te zoeken. Om nog maar te zwijgen over de wc, want de toegang deed me sterk denken aan de deur die toegang gaf tot het hoofd van John Malkovich in de film Being John Malkovich. Onder de 1meter20 is toegang simpelweg uitgesloten.

Compleet gesloopt kwamen we 36uur later dan toch aan in Siem Reap. Van de beloofde stopplek was geen sprake, dus werden we gedropt drie kilometer buiten het centrum tussen een groep duwende, trekkende, agressieve en opdringerige tuktukdrivers. Na wat eigenwijzigheid van onze driver, hebben we hem toch echt duidelijk gemaakt, dat we niet geinteresseerd waren zijn hotelsuggestie en dat die ons gewoon moest afzetten bij onze keus ook al was dat volgens hem een gevaarlijke buurt zonder guesthouses. Ik heb het hier over het stadscentrum bij de oude markt van Siem Reap!

Ach maar na een goede week in Cambodja waarin ik heb kennis gemaakt met de bevolking, het eten, de cultuur, de gruwelijkheden uit het verleden, een Nederlandse couchsurfershost, de vele regenbuien, de schaarse zonnestralen, het nachtleven van Phnom Phen, het strand, de cocktails en veel andere bagpackers met ieder een eigen verhaal en ervaringen, ben ik er uit! Cambodja je moet het beleven om er van te houden!

De verhalen over Angkor Wat en de Killing Fields volgen, maar eerst ga ik genieten van een laatste stranddag en dan terug naar Bangkok!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog op WordPress.com.
%d bloggers liken dit: